De
Ferrari F40 is het antwoord op een vraag die niemand durfde te stellen: wat als we gewoon de snelste auto ter wereld bouwen?
De Ferrari F40 is een tweezits supersportwagen die Ferrari in 1987 introduceerde ter ere van het veertigjarig bestaan van het merk. Hij was de laatste auto die Enzo Ferrari persoonlijk goedkeurde voor zijn dood in 1988 — en dat maakt hem niet alleen een mijlpaal in de geschiedenis van Ferrari, maar in de geschiedenis van de auto. De F40 was bij introductie de snelste, duurste en krachtigste straatauto die Ferrari ooit had gebouwd. Hij was ook de eerlijkste.
Hoe de Ferrari F40 ontstond
In 1987 vierde Ferrari zijn veertigste verjaardag. Enzo Ferrari was vijfentachtig jaar oud, ziek en wist dat zijn tijd beperkt was. Zijn opdracht aan de ingenieurs was eenvoudig en meedogenloos: bouw de beste Ferrari ooit. Geen compromis, geen comfort, geen overbodige technologie. Het resultaat was een auto die in vijftien maanden werd ontwikkeld — een tijdsbestek waarin de meeste fabrikanten nog de briefings schrijven.
De carrosserie werd ontworpen door Pininfarina in samenwerking met Ferrari's eigen stylingafdeling. Het materiaal: kevlar, carbon en aluminium. Het gewicht: 1.100 kilo. De motor: een 2,9-liter twin-turbo V8 met 478 pk. De topsnelheid: 324 kilometer per uur — als eerste straatauto ooit boven de 200 mijl per uur. Enzo zag hem rijden. Drie maanden later was hij dood.
Wat de Ferrari F40 bijzonder maakt
De F40 had geen stuurbekrachtiging. Geen abs. Geen traction control. Geen radio. Geen deurgrepen aan de binnenkant — in plaats daarvan een lus van touw. De ramen waren van plastic en konden niet omlaag — alleen iets naar voren schuiven voor ventilatie. De binnenbekleding bestond uit koolstofvezel en een stukje tapijt waar het echt niet anders kon.
Dit was geen bezuiniging. Dit was een filosofie. Elke gram die niet bijdroeg aan rijden, was een gram te veel. De F40 woog minder dan een moderne Golf GTI — en had meer dan vier keer zoveel vermogen. Die verhouding is in de decennia daarna nooit meer zo extreem geweest in een straatauto van Ferrari.
De Ferrari F40 in cijfers
De productie begon in 1987 met een geplande oplage van 400 exemplaren. De vraag was zo groot dat Ferrari de productie uitbreidde tot uiteindelijk 1.311 exemplaren — gebouwd tot 1992. De originele verkoopprijs bedroeg omgerekend ongeveer 400.000 gulden. Op het hoogtepunt van de speculatiegolf rond 1990 werd er gevraagd tot twee miljoen per stuk. Vandaag wisselen goede exemplaren van eigenaar voor tussen de 1,5 en 2,5 miljoen euro. De markt heeft nooit spijt gekregen.
Interessante weetjes over de Ferrari F40
- De F40 was de eerste straatauto ooit met een officieel gecertificeerde topsnelheid boven de 200 mijl per uur — 324 km/h. Ferrari testte hem op de Nardò-ring in Zuid-Italië. De testrijder rapporteerde dat de auto bij topsnelheid stabiel aanvoelde. Dat was waarschijnlijk optimistisch geformuleerd.
- Veel F40's werden geleverd zonder catalysator — die was optioneel in sommige markten. De Amerikaanse versie had hem verplicht, wat het vermogen terugbracht naar 478 pk. De Europese versie had hem niet en leverde iets meer. Eigenaren in California smookten dit probleem op creatieve wijze op.
- De F40 had een brandstoftank van 120 liter — twee keer zo groot als de meeste sportwagens van zijn tijd. Bij een verbruik van rond de veertig liter per honderd kilometer op het circuit had je hem nodig. Op de openbare weg was het een psychologisch vangnet.
- Ferrari-fanatici onderscheiden vroege en late F40's. Vroege exemplaren hebben een andere turbodruk en licht afwijkende specificaties. Het verschil in rijgedrag is meetbaar. Of je het voelt boven de 5.000 toeren bij volle turbodruk is een andere vraag.
Wat een echte autoliefhebber vindt van de Ferrari F40
Voor een autoliefhebber staat de F40 buiten de normale rangorde. Hij is niet alleen een geweldige auto — hij is het argument dat een auto geen comfort, geen technologie en geen toeters en bellen nodig heeft om perfect te zijn. De F40 is perfect omdat hij precies is wat hij wil zijn, zonder één millimeter ruimte voor wat hij niet wil zijn.
De car culture rond de F40 is religieus van aard. Mensen die er ooit in hebben gereden spreken erover met een precisie en intensiteit die je zelden hoort bij andere auto's. Het instappen via het smalle portier. Het zicht naar voren door de lage voorruit. Het geluid van de twin-turbo V8 die oplaadt. Het moment waarop de turbodruk volledig opbouwt en de auto besluit dat de werkelijkheid even niet van toepassing is.
Enzo Ferrari noemde hem zijn trots. Dat is de enige recensie die telt.
Wat vind jij hiervan? Laat het weten in de comments en praat mee (maar hou het een beetje fatsoenlijk allemaal).
In het kort — Ferrari F40
Definitie
De laatste Ferrari die Enzo persoonlijk goedkeurde — een 478 pk twin-turbo V8 met touwlussen als deurgrepen en een topsnelheid van 324 km/h.
Gebouwd
1987–1992, 1.311 exemplaren.
Vanafprijs destijds
Circa €200.000 — nu tussen €1,5 en €2,5 miljoen voor een goed exemplaar.
Wat je echt moet weten
De F40 was de laatste door Enzo Ferrari zelf ontwikkelde Ferrari.