Sommige conceptauto's zijn zo lief dat je de fabrikant bijna zou willen vragen gewoon te liegen.
Citroën heeft op de Autosalon van Parijs het concept van de 2CV Fourgonnette onthuld, een retro-bestelwagen die zo uit een Frans dorp anno 1955 lijkt weggereden. De klap komt meteen: het merk zegt dat dit op korte termijn geen voorproefje is van een toekomstig productiemodel. Wel opent het concept, aldus Citroën, nieuwe mogelijkheden voor overweging. Een zin die marketeers kunnen dromen en liefhebbers wakker van liggen.
Wat er precies op de stand in Parijs staat, is daarmee eigenlijk een paradox op wielen. Een eerbetoon aan de bestelversie van de beroemdste auto die Frankrijk ooit voortbracht, gepresenteerd met het verhaal erbij dat je er niet op hoeft te rekenen. Het is een beetje alsof een bakker een perfecte croissant in de etalage zet met een kaartje erbij: alleen om naar te kijken.
2CV Fourgonnette: waarom deze naam zoveel betekent
Om te begrijpen waarom zelfs een loze belofte rond deze naam emoties losmaakt, moet je terug naar de oorsprong van de 2CV zelf. De Eend, ontworpen in de jaren dertig als auto voor de boer die nog met paard en wagen naar de markt reed, moest volgens de legendarische briefing een mandje eieren over een geploegd akkerveld kunnen vervoeren zonder dat er een exemplaar brak. Het was geen auto, het was een hulpmiddel met vering.
De bestelversie, de Fourgonnette, maakte dat verhaal compleet. Waar de personenauto de plattelandsgezinnen vervoerde, vervoerde de Fourgonnette de broodwinning zelf. Bakkers, slagers, melkboeren: heel Frankrijk reed erop, en de golfplaten zijkanten werden zo herkenbaar dat je ze decennia later nog blind kunt tekenen. Het was de auto als werkbank, als winkel, als levensstijl.
Juist die praktische romantiek maakt de Fourgonnette zo'n dankbaar onderwerp voor een retro-concept. Waar veel heruitgaves van klassiekers mislukken omdat het origineel alleen mooi was, was de originele Fourgonnette vooral nuttig. Dat geeft een moderne interpretatie meteen een verhaal dat verder gaat dan ronde koplampen en nostalgische lakkleuren. Een bestelwagen met een reden van bestaan, dat is iets anders dan een platgetrapte sportwagen met een verhaal van de marketingafdeling.
Het is bovendien niet de eerste keer dat Citroën in deze hoek graaft. Het merk leunt de laatste jaren nadrukkelijk op zijn verleden, van het Eend-logo tot de ronde vormen in recente modellen. Dat een concept rond de Fourgonnette in Parijs stond, de stad waar de oorspronkelijke 2CV ooit zijn publieksdebuut maakte, past naadloos in die strategie. Nostalgie als merkbaksteen.
Wat Citroën wel en niet zegt
Toch wil Citroën er vooralsnog niet aan. De boodschap uit Parijs is helder: dit is geen opmaat naar productie op korte termijn. Wat rest is dat merkwaardige woord, mogelijkheden. Het klinkt als de taal van een merk dat wel voelt dat er iets leeft onder het publiek, maar nog niet weet hoe het dat gevoel moet vertalen naar een showroommodel. Geen prijs, geen datum, geen techniek om je aan vast te klampen.
Je kunt daar twee dingen van denken. De optimist ziet een fabrikant die met een concept eerst peilt of de liefde voor de Eend groot genoeg is om er een businesscase aan te hangen. De cynicus ziet een merk dat de erfenis van zijn roemrijke verleden inzet als decor voor de persfoto's, zonder ooit de rekening van een echte productie te willen betalen.
Beide lezingen zijn aannemelijk, en dat is precies het punt. Conceptauto's als deze zijn zelden bedoeld als belofte. Ze zijn thermometers. Ze meten hoe warm het publiek loopt voor een idee, en de warmte rond de naam 2CV is zelden helemaal verdwenen.
Voor de liefhebber blijft het daardoor een kwestie van geduld en beheersing. De Fourgonnette in Parijs is geen auto om op te bestellen, maar een herinnering aan hoe simpel en doelmatig een auto kan zijn als hij ontworpen wordt om te dienen in plaats van te imponeren. Dat dat idee anno nu nog steeds werkt als publiekstrekker, zegt meer over de auto-industrie van vandaag dan over de Eend van toen.
En wie weet. Citroën opent naar eigen zeggen nieuwe mogelijkheden voor overweging. In de autowereld is dat doorgaans de zin die een paar jaar later verandert in een persbericht met een prijslijst erbij. Tot die tijd blijft het kijken naar de croissant achter het glas.