Er zijn crossovers waar niemand om vroeg, en toch werkt deze: een gitaar die doet alsof er modder onder de nagels zit.
PRS en John Mayer brengen Silver Sky-gitaren uit in kleuren die rechtstreeks van de
Land Rover Defender zijn geplukt, meldt Motor1. Het gaat om de bestaande Silver Sky, nu dus in een nieuw jasje. De collectie telt acht afwerkingen, verdeeld over Amerikaanse uitvoeringen en SE-modellen.
Wie de Silver Sky kent, weet dat dit instrument weinig behoefte heeft aan extra aandacht. Toch krijgt hij die, want de nieuwe afwerkingen putten uit het kleurenpalet van de terreinwagen. 'De Silver Sky combineert Defender-erfgoed met moderne kleurtonen,' vat Motor1 het samen. De toepassing voor deze functionaliteit moest nog worden uitgevonden, maar hij is er dus: je gitaar als verlengstuk van je liefde voor vierwielaandrijving. En ergens is dat eigenlijk best logisch.
De feiten blijven verder overzichtelijk. Over prijzen, oplages of een Nederlandse levering zwijgt de aankondiging voorlopig in alle toonaarden, en precieze levertijden ontbreken eveneens. Wie al een favoriete kleur heeft, houdt de gitaarzaak dus maar beter scherp in de gaten.
Twee lijnen, één palet
Die verdeling tussen Amerikaanse en SE-uitvoeringen zegt meer dan je op het eerste gezicht denkt. Bij PRS staat de SE-lijn traditioneel voor de toegankelijkere instapmodellen, terwijl de in Amerika gebouwde versies het vlaggenschip vormen. Door beide lijnen van dezelfde Defender-tinten te voorzien, hoeft je budget niet te bepalen hoe terreinwaardig je gitaar eruitziet. Dat is democratisch gedacht, voor zover je democratisch kunt noemen dat iedereen geld mag uitgeven.
De keuze voor de Defender als inspiratiebron is op zijn minst opvallend. Auto's en gitaren delen al decennia een podium, van Cadillacs op lp-hoezen tot rocksterren die hun salaris in een showroom parkeerden. Denk ook aan de talloze keren dat een gitarenmerk een sunburst 'geïnspireerd door' iets noemde zonder dat er iets te inspireren viel. Maar zelden leende een gitaar zo letterlijk zijn jasje van één specifiek model auto.
En wat voor model. De Defender is een van de weinige auto's die je herkent aan het silhouet alleen, een doos op wielen die generaties lang hetzelfde bleef en daardoor tijdloos werd. Boeren reden ermee door de modder, koninklijke families lieten zich ermee zien, en tegenwoordig staat hij geparkeerd voor koffiebars waar de latte duurder is dan een liter diesel. Dat soort erfgoed kun je niet kopen. Tenzij je dus een gitaar bouwt.
Het is overigens niet de eerste keer dat de autowereld zijn kleuren uitleent aan andere producten. Horloges, koffers, sneakers en zelfs fietsen kregen al een badge van een automerk opgeplakt, met wisselend succes. Het verschil hier zit in de subtiliteit: de inspiratie blijkt in de lak te zitten, niet in een opgeschroefd logo. Wie het weet, weet het.
Waarom juist de Defender op je gitaar
De vraag waarom deze twee werelden elkaar nu vinden, beantwoordt zich eigenlijk vanzelf. Zowel PRS als de Defender verkopen meer dan een product: ze verkopen een belofte van degelijkheid, van dingen die gemaakt zijn om lang mee te gaan en mooier te worden met de jaren. Een gitaar die eruitziet alsof hij een zandstorm heeft overleefd, past naadloos in dat verhaal. Kleuren die doen denken aan lak die barsten mag vertonen, op een instrument dat juist onberispelijk uit de fabriek rolt. Die spanning is precies wat het leuk maakt.
Natuurlijk kun je je afvragen wat John Mayer zelf met terreinwagens heeft. Eerlijk antwoord: dat weten we niet, en de aankondiging rept daar met geen woord over. Wat we wel weten, is dat de Silver Sky zijn model is binnen de stal van PRS, en dat nieuwe kleuren voor zo'n gitaar doorgaans geen toeval zijn. Iemand daar heeft bedacht dat de doelgroep van Amerikaanse gitaren en die van Britse terreinwagens elkaar flink overlappen. En die iemand heeft waarschijnlijk gelijk.
Tot slot blijft de vraag waar je zo'n gitaar straks het beste spot. Niet op het podium, vermoedelijk, maar in de keuken van een designhotel, naast een koffietafelboek over terreinwagens en een Defender die nooit verder komt dan de oprit. Want dat is de plek waar deze werelden elkaar ontmoeten: in het landschap van de verlangens. En of je er nu ooit een akkoord op speelt of niet: ze geloven er in elk geval zelf in.